ΚΟΥΖΙΝΑ

Η γλυκιά πλευρά του design

Της Στέλλας-Μίντζη Collela

Ότι είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι είναι γνωστό. Εκείνο που δεν είναι γνωστό, όμως, είναι το μέγεθος της δημιουργικής τους τρέλας. Γλυκά με σχεδιαστική ταυτότητα και υπογραφή, κάτω από τη σκέπη ενός υψηλού ντιζάιν, είναι πλέον η τάση που παίρνει άλλες διαστάσεις στον χώρο. Επώνυμες τσάντες, παπούτσια, ρούχα… ok! Αλλά και επώνυμη πάστα φλώρα;

Όταν διάβασα γι’ αυτό το τόσο πρωτότυπο και φαινομενικά αταίριαστο εγχείρημα, μού ήρθαν στον νου οι αδόκιμες ερωτοαπαντήσεις της δικής μας κινηματογραφικής Πάστα Φλώρας (Μαίρη Αρώνη) στην ταινία «Μια τρελή τρελή οικογένεια»:
-Τι λες, Πάστα Φλώρα; Θα σού άρεσε να πάμε στο Λαγονήσι;
-Α, όχι, α πα πα. Δεν πάω σ’ ένα νησί γεμάτο λαγούς.

Κάπως έτσι αντέδρασα κι εγώ. «Το γλυκό design θα το φάμε ή θα το στολίσουμε;» αναρωτήθηκα. Και για να μη χάσουμε τελείως την μπάλα, επανέρχομαι στο θέμα με πιο σοβαρή διάθεση, αφού αυτό το πάντρεμα είναι προϊόν σκέψης και ιδιαίτερης έμπνευσης ανθρώπων που υπηρετούν μεν το βιομηχανικό ντιζάιν αλλά αποτολμούν να το «γλυκάνουν» με δημιουργίες από ζάχαρη που φέρουν την υπογραφή τους.

Γεννημένος στην Κρεμόνα της Ιταλίας το 1966, και βραβευμένος δύο φορές με το βραβείο «Χρυσός Διαβήτης», ο Τζούλιο Ιακέτι -ένας από τους δασκάλους του ιταλικού ντιζάιν- ωθήθηκε από την αγάπη του για την πάστα φλώρα να πατήσει στα χωράφια της ζαχαροπλαστικής με τα εργαλεία που ξέρει να χρησιμοποιεί καλά: χάρακες, διαβήτη και πενάκι. «Δημιούργησα ex novo αυτό το αγαπημένο γλυκό σε συνεργασία με τον pastry chef Αλεγκρέτα, με τον ίδιο ενθουσιασμό και σεβασμό που αρμόζουν σ’ ένα αντικείμενο βιομηχανικού σχεδιασμού limited edition». Η σπιτική, ταπεινή και πολύ δημοφιλής πάστα φλώρα αποκτά τις καθαρές γεωμετρικές γραμμές που μαρτυρούν το ύφος του σχεδιαστή και γίνεται ντιζαϊνάτη.

Ο Μπέπε Αλεγκρέτα, σεφ στο εστιατόριο Unico στο Μιλάνο, άδραξε την πρόκληση και περπάτησε με τη σειρά του στα εναλλακτικά σοκάκια της ζαχαροπλαστικής χωρίς φόβο και πάθος.Ξεπέρασε με πολύ κομψό τρόπο τους αυστηρούς κανόνες στους οποίους υπόκειται η συγκεκριμένη τέχνη για να αποδώσει πιστά τόσο τη σχεδιαστική όσο και τη γευστική έμπνευση του Ιακέτι.

Εκτός από χάρμα οφθαλμών, η εναλλακτική πάστα φλώρα γαργαλάει τους ουρανίσκους των καταναλωτών με την πολύ πειραγμένη γεύση της. Ψήθηκε σε χαμηλή θερμοκρασία, απέκτησε γέμιση από κυδώνι και κρέμα λεμονιού, στολίστηκε με γέλη από φρέσκο βατόμουρο και κράτησε ένα λιτό σχήμα όπως ακριβώς επιβάλλει το βιομηχανικό ντιζάιν.

Αλλά και το πετυχημένο δίδυμο από το Τρεβίζο, η Τζόρτζια Τζανελάτο και ο Ντανιέλε Μπορτότο που έχει στο ιστορικό του ηχηρές συνεργασίες με τις εταιρείες Moroso, Alcantara, Tod’s, Cappellini και έργα τους σε μεγάλες γκαλερί και μουσεία, σχεδίασαν ένα dessert που διηγείται τις τρεις ψυχές της αγαπημένης τους πόλης: της Βενετίας. Τα χρωματικά εφέ των «φαγωμένων» τοίχων των κατοικιών και τα παιχνίδια του νερού ήταν η πηγή έμπνευσής τους, γι’ αυτό και η ματιά τους (από την πρώτη τους δουλειά έως σήμερα) εστίαζε πάντα στην πόλη των Δόγηδων.

Ο πειρασμός να μετρήσουν τις δυνάμεις τους και με τα εύπλαστα βρώσιμα υλικά, τούς ιντριγκάρισε αλλά δεν τούς απομάκρυνε καθόλου από την ίδια ματιά. «Όταν κοιτάς το γλυκό μας, είναι σαν να κοιτάς το εσωτερικό ενός αρχοντικού της πόλης των καναλιών». Οι τρεις στρώσεις της τούρτας design, διηγούνται τρεις διαφορετικές ιστορίες: Το γαλάζιο των κυμάτων της λιμνοθάλασσας, τη ροζ πούδρα της αστικής αρχιτεκτονικής και τα τυπικά ενετικά πατώματα. 

Ο σεφ Αντόνιο Μαρέσκα, πολύτιμος συνεργάτης τους στο εγχείρημα, με τη βοήθεια ενός αερογράφου αποτύπωσε τόσο άρτια τις αποχρώσεις και τα πατώματα των Παλάτσι πάνω στην τούρτα που την κάνουν να μοιάζει περισσότερο με έργο τέχνης στην προθήκη μιας γκαλερί παρά ενός ζαχαροπλαστείου. Ώς εδώ όλα τέλεια. Τα δύσκολα έρχονται με το που φτάνει στο τραπέζι.

Θέλω να δω, όμως, ποιος θα τολμήσει πρώτος να μπήξει το κουταλάκι μέσα σ’ ένα γλυκό design κάνοντας μια τέτοια ιεροσυλία. Ο γλυκατζής της παρέας μπορεί να δώσει τη λύση, κάνοντας το πρώτο ανελέητο βήμα. Καλέστε τον οπωσδήποτε. Αλλιώς δεν παλεύεται!

Πηγή: ΤηλεΏρες